نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
در سالهای اخیر، آنچه بیش از هر چیز در فضای اداری و مدیریتی کشور به چشم میآید، نبودِ یک سازمان و ساختار منسجم برای حکمرانی و مدیریت کلان منابع انسانی دولت است. دستگاههای اجرایی، وزارتخانهها و نهادهای مختلف، هر یک ساز خود را میزنند و به جای همافزایی، در چرخهای از تداخل وظایف، تصمیمهای متناقض و پاسخگویی گنگ گرفتارند. نتیجه، چیزی جز بینظمی مدیریتی، فرسودگی سیستم اداری و کاهش سرمایه انسانی دولت نیست.
موانع پیش روی برگزاری مجمع عمومی اتحادیه مؤسسات و تشکلهای قرآن و عترت کشور طی نشستی مطرح و بررسی شد.
سیودومین کنفرانس ملی و دهمین کنفرانس بینالمللی مهندسی زیستپزشکی ایران صبح امروز با حضور جمعی از استادان، پژوهشگران، مدیران صنعتی و مسئولان کشوری در دانشگاه صنعتی تبریز آغاز شد. این رویداد علمی، یکی از مهمترین گردهماییهای تخصصی کشور در حوزه فناوریهای مهندسی زیستپزشکی بهشمار میرود.
دبیر شورای صنفی کارمندان وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، در نامهای خطاب به دکتر غلامعلی حداد عادل، رئیس محترم فرهنگستان زبان و ادب فارسی، خواستار بازنگری در عنوان شغلی «اعضای غیرهیأت علمی» در مکاتبات رسمی و اداری شد.
ابلاغ آییننامه جدید مربوط به کارکنان غیرهیأت علمی وزارت علوم را میتوان یکی از مهمترین تلاشها برای بازآرایی نظام منابع انسانی در آموزش عالی دانست. این آییننامه از جهاتی گامی رو به جلو است؛ زیرا ساختار وظایف را شفافتر کرده، به طبقهبندی مشاغل توجه نشان داده و مسیر رشد حرفهای را تا حدی منظمتر کرده است. توجه به آموزشهای مستمر و شایستگیمحوری نیز از نکاتی است که در صورت اجرا، میتواند کیفیت خدمات اداری و تخصصی دانشگاهها را ارتقا بخشد.
علاوه بر مشکلاتی که امروز مردم با آن دست و پنجه نرم میکنند نسبت به آینده هم نگرانند که چه خواهد شد و اگر وضعیت بدتر شود چگونه باید زندگی کنند. از دولت انتظار دارند که برای گرانی امروز و بهتر شدن شرایط فردا کاری بکند.
یوسف پزشکیان در بخشهایی از یادداشت تلگرامی خود با عنوان گفتمان مغفول و پارادایم ناشناخته آورده است: رئیسجمهور برنامه دارد، افق دارد، امید دارد و با تمام قدرت و توان تلاش میکند؛ اما به دلیل ضعف ما (بخش رسانهای و روابطعمومی) فهم درستی از دیدگاهها و برنامههای رئیسجمهور حاصل نشده است.
چند ماهی است که فضای علمی و اجتماعی ایران در مواجهه با حضور پرشمار دانشجویان عراقی، به صحنه گفتوگوها و تضارب آراء تبدیل شده است؛ موضوعی که در ذات خود، یک نامسئله بود اما با نفرتپراکنی رسانههای معاند و همراهی ناآگاهانه یا عامدانه برخی رسانهها و چهرههای داخلی، به تدریج در حال تبدیل شدن به چالشی اجتماعی و سیاسی است.
در ماههای اخیر، پدیدهای نگرانکننده در بدنه دستگاههای دولتی، بهویژه وزارتخانههای مرتبط با آموزش عالی، به چشم میخورد: موج آرام اما پیوسته خروج نیروهای خبرهی اداری، مالی و پشتیبانی از سیستم دولتی بطوریکه این خروج دیگر محدود به موارد استثنایی نیست، بلکه به شکلی سازمانیافته و قابل مشاهده در حال گسترش است.