نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
یوسف پزشکیان در بخش‌هایی از یادداشت تلگرامی خود با عنوان گفتمان مغفول و پارادایم ناشناخته آورده است: رئیس‌جمهور برنامه دارد، افق دارد، امید دارد و با تمام قدرت و توان تلاش می‌کند؛ اما به دلیل ضعف ما (بخش رسانه‌ای و روابط‌عمومی) فهم درستی از دیدگاه‌ها و برنامه‌های رئیس‌جمهور حاصل نشده است.
چند ماهی است که فضای علمی و اجتماعی ایران در مواجهه با حضور پرشمار دانشجویان عراقی، به صحنه گفت‌وگوها و تضارب آراء تبدیل شده است؛ موضوعی که در ذات خود، یک نامسئله بود اما با نفرت‌پراکنی رسانه‌های معاند و همراهی ناآگاهانه یا عامدانه برخی رسانه‌ها و چهره‌های داخلی، به تدریج در حال تبدیل شدن به چالشی اجتماعی و سیاسی است.
در ماه‌های اخیر، پدیده‌ای نگران‌کننده در بدنه دستگاه‌های دولتی، به‌ویژه وزارتخانه‌های مرتبط با آموزش عالی، به چشم می‌خورد: موج آرام اما پیوسته خروج نیروهای خبره‌ی اداری، مالی و پشتیبانی از سیستم دولتی بطوریکه این خروج دیگر محدود به موارد استثنایی نیست، بلکه به شکلی سازمان‌یافته و قابل مشاهده در حال گسترش است.
سکوت عجیب مسئولان بناب در برابر تعطیلی پروژه ملی کمربندی شرقی بناب | پیشرفت این پروژه ملی تقریبا هیچ!!!
از سیستم ارباب رعیتی قجری رسیدیم به صاحب خانه و مستأجری فعلی ولی با این فرق که اربابان قجری به بخشی از درآمد رعیت قانع بودند ولی صاحبخانه های فعلی حتی به کل درآمد مستاجر نیز راضی نیستند.
سخنرانی دکتر مسعود پزشکیان در مجمع عمومی سازمان ملل را می‌توان نقطه عطفی در بازنمایی رویکرد جدید ایران در عرصه بین‌الملل دانست؛ رویکردی که بر محوریت صلح، چندجانبه‌گرایی و احترام به کرامت انسانی استوار است.
زیستن در کنار برادری چون حاج علی‌اصغر کاه‌فروشان نعمتی بود که همیشه خداوند را بابت آن شاکر بوده‌ام. او نه تنها برادر، بلکه الگویی از ایمان، غیرت، شجاعت و بی‌ادعایی بود؛ مردی که از نوجوانی راهی را برگزید که پایانش به ایثار، آزادگی و خدمت به مردم ختم شد.
روز خبرنگار، یادآور رسالتی بزرگ است؛ رسالتی که با خون آغاز شد و با صداقت ادامه یافت. در روزگاری که رسانه‌ها مرز جغرافیا را درنوردیده‌اند و حقیقت، در محاصره‌ی تحریف و دروغ است، نقش خبرنگار، بیش از همیشه قدسی و تعیین‌کننده است.
خشک شدن کامل دریاچه ارومیه دیگر یک احتمال نیست، یک واقعیت تلخ است. بستر سفیدپوش از نمک، طوفان‌های نمکی، آسمانِ بی‌ابر و زمین ترک‌خورده، همگی پیامد سال‌ها سوء‌مدیریت منابع آبی، توسعه‌ی ناپایدار و نادیده گرفتن هشدارهای زیست‌محیطی است. اکنون، در سال‌هایی که باید برای احیای این پهنه‌ی آبی فکری جدی می‌شد، به نقطه‌ای رسیده‌ایم که باید به تبعات اقلیمی، اجتماعی و اقتصادی ناشی از مرگ دریاچه فکر کنیم.