نام کاربری یا نشانی ایمیل
رمز عبور
مرا به خاطر بسپار
شکاف عظیم حقوق و مزایا در آموزش عالی؛ زنگ خطر مهاجرت نیروهای متخصص و فرسایش بدنه کارشناسی آموزش عالی کشور
در ورودی شهر بناب، جایی که می‌توانست نماد پیشرفت علمی و امید آینده منطقه باشد، امروز منظره‌ای پیش روی شهروندان و مسافران قرار دارد که بیشتر به یک شوره‌زار و مجموعه‌ای متروک شباهت دارد تا یک مرکز آموزشی. دانشکده آب و برق، که روزگاری با وعده‌های بزرگ و چشم‌اندازهای بلند مطرح شد، اکنون به نمادی از فرصت‌های مغفول‌مانده تبدیل شده است؛ مکانی که قرار بود موتور محرک توسعه علمی جنوب استان باشد، اما سال‌هاست در سکوتی تلخ رها شده است.
حقیقت ماجرا ساده و در عین حال چندلایه است: حضور ناوهای غول‌پیکر آمریکایی در خلیج فارس، دیگر نه نمایش قدرت بلکه تکرار یک سنت فرسوده است. «آبراهام لینکلن» که در سال ۱۳۹۸ حضوری پرهیاهو و خفت‌بار در منطقه داشت و در نهایت ناچار به عقب‌نشینی شد، اکنون بازگشته است، اما در جهانی متفاوت؛ جهانی که موازنه قدرت در آن دیگر نه در غرب، که در شرق در حال شکل‌گیری است. این حضور، نه نشانه اقتدار آمریکا، بلکه نشانه اضطراب آن در برابر تغییر نظم ژئوپلیتیکی جهان است.
الگوی نظری حکمرانی رسانه‌ای، بر پایه‌ای از شفافیت، پاسخگویی، دسترسی آزاد به اطلاعات و تعامل پویا بین نهادهای حکومتی، رسانه و جامعه استوار است. در این چارچوب، رسانه نه تنها بازوی نظارتی مردم بر قدرت، بلکه بستری برای گفت‌وگوی ملی و اعتمادسازی تلقی می‌شود.
در میان حلقه‌های زنجیره حکمرانی، یکی از حساس‌ترین و در عین حال مغفول‌ترین حلقه‌ها، روابط عمومی است؛ همان نهادی که باید صدای مردم را به دولت و صدای دولت را به مردم برساند، اما در بسیاری از دستگاه‌های اجرایی کشور به تبعیدگاه نیروهای بلا‌تکلیف تبدیل شده است. روابط عمومی در ساختار اداری ایران نه جایگاه مشخصی دارد و نه شأن متناسب با مأموریتش. نتیجه آنکه در بسیاری از وزارتخانه‌ها و سازمان‌ها، این بخش به اتاقی کوچک در زیرمجموعه دفتر ریاست تقلیل یافته؛ جایی که کارش بیشتر به انتشار چند خبر و عکس محدود می‌شود تا مدیریت افکار عمومی، سیاست رسانه‌ای و دیپلماسی ارتباطی...
استاندار آذربایجان‌شرقی به مناسبت 16 آذر، فرا رسیدن روز دانشجو پیامی صادر کرد. در متن پیام آمده است؛
در سال‌های اخیر، آنچه بیش از هر چیز در فضای اداری و مدیریتی کشور به چشم می‌آید، نبودِ یک سازمان و ساختار منسجم برای حکمرانی و مدیریت کلان منابع انسانی دولت است. دستگاه‌های اجرایی، وزارتخانه‌ها و نهادهای مختلف، هر یک ساز خود را می‌زنند و به جای هم‌افزایی، در چرخه‌ای از تداخل وظایف، تصمیم‌های متناقض و پاسخگویی گنگ گرفتارند. نتیجه، چیزی جز بی‌نظمی مدیریتی، فرسودگی سیستم اداری و کاهش سرمایه انسانی دولت نیست.
ابلاغ آیین‌نامه جدید مربوط به کارکنان غیرهیأت علمی وزارت علوم را می‌توان یکی از مهم‌ترین تلاش‌ها برای بازآرایی نظام منابع انسانی در آموزش عالی دانست. این آیین‌نامه از جهاتی گامی رو به جلو است؛ زیرا ساختار وظایف را شفاف‌تر کرده، به طبقه‌بندی مشاغل توجه نشان داده و مسیر رشد حرفه‌ای را تا حدی منظم‌تر کرده است. توجه به آموزش‌های مستمر و شایستگی‌محوری نیز از نکاتی است که در صورت اجرا، می‌تواند کیفیت خدمات اداری و تخصصی دانشگاه‌ها را ارتقا بخشد.
علاوه بر مشکلاتی که امروز مردم با آن دست و پنجه نرم می‌کنند نسبت به آینده هم نگرانند که چه خواهد شد و اگر وضعیت بدتر شود چگونه باید زندگی کنند. از دولت انتظار دارند که برای گرانی امروز و بهتر شدن شرایط فردا کاری بکند.