قحطی آب یا پروپاگاندای روانی دشمن؟

ضرورت هوشیاری در برابر جنگ ترکیبی علیه آرامش روانی جامعه

مجتبی فتحی زاده ـ پس از پیروزی افتخارآمیز ملت ایران در جنگ دوازده‌روزه با رژیم صهیونیستی و هم‌زمان با شروع فصل گرما، یک‌بار دیگر موضوع کم‌آبی و کاهش منابع آب، در صدر اخبار و گفت‌وگوهای عمومی قرار گرفته است. اما نکته نگران‌کننده نه فقط شرایط اقلیمی، بلکه نقش پررنگ جریان‌های معاند در سیاه‌نمایی وضعیت و تزریق یأس و آشوب روانی به جامعه ایرانی است.

دشمن که در میدان جنگ سخت ناکام مانده، این‌بار با اتکا به امپراتوری رسانه‌ای غرب، پروژه‌ای دیگر را کلید زده: وایرال کردن روایت اغراق‌آمیز از بحران آب و تبدیل آن به بحران امنیتی و اجتماعی. کلیدواژه‌هایی مانند «قحطی آب» یا «بی‌آبی مطلق»، در حالی در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست می‌شوند که بررسی‌های میدانی و آمار رسمی، این ادعاها را تأیید نمی‌کنند.

بی‌تردید، کشور با چالش‌های جدی در حوزه منابع آبی مواجه است. طبق داده‌های وزارت نیرو، ایران برای پنجمین سال پیاپی، با خشکسالی روبروست و کاهش ۴۰ تا ۴۵ درصدی بارش‌ها از ابتدای سال آبی جاری، منجر به افت محسوس ذخایر سدها شده است. ذخیره سدهای اصلی تهران نیز نسبت به سال گذشته بیش از ۵۰ درصد کاهش یافته است.

اما در همین شرایط سخت، سامانه‌های تأمین و توزیع آب همچنان در حال کار هستند و هیچ‌گونه اعلام رسمی مبنی بر پایان منابع یا قحطی سراسری ارائه نشده است. بنابراین، بزرگ‌نمایی و برجسته‌سازی تعابیر بحرانی توسط رسانه‌ها و افراد ناآگاه یا مغرض، نه‌تنها به حل مسئله کمکی نمی‌کند، بلکه در پازل جنگ ترکیبی دشمن برای ایجاد اختلال روانی و اجتماعی در جامعه، ایفای نقش می‌کند.

امروز بیش از هر زمان، نیازمند «عقلانیت رسانه‌ای» هستیم

آنچه کشور در این برهه حساس نیاز دارد، آگاهی‌بخشی واقعی، ترویج فرهنگ صرفه‌جویی، اصلاح الگوی مصرف و انسجام ملی در مقابله با بحران آب است؛ نه تکرار کور و احساسی ادبیات رسانه‌های دشمن.

رسانه‌ها، فعالان اجتماعی، زیست‌محیطی و تحلیل‌گران باید با اتکا به منابع رسمی، از تولید یا بازنشر محتوای التهاب‌آور بپرهیزند. باور به توانمندی ملی و اعتماد به مدیریت منابع، باید جایگزین تصویرسازی‌های آخرالزمانی و دلسردکننده شود.

از سوی دیگر، مسئولان موظف‌اند با شفاف‌سازی پیوسته و اقدامات میدانی عاجل، مانند بازچرخانی آب، بهینه‌سازی مصرف، توسعه سامانه‌های شیرین‌سازی و کاهش تلفات شبکه توزیع، اطمینان عمومی را حفظ کرده و با جلب مشارکت مردم، از تبدیل شرایط بحرانی به بحران اجتماعی جلوگیری کنند.

جمع‌بندی: دشمن دنبال بحران‌سازی است؛ ما به وحدت و هوشیاری نیاز داریم

درک صحیح از واقعیت‌ها و ایستادگی در برابر «موج‌سازی رسانه‌ای هدفمند»، بخشی از جهاد تبیین در شرایط کنونی است. بحران آب واقعیت دارد، اما قحطی روانی و اجتماعی، ساخته‌وپرداخته دشمن است. تنها با وحدت رسانه‌ای، مسئولیت‌پذیری جمعی و پرهیز از افراط و تفریط در روایت بحران می‌توان از این آزمون سربلند بیرون آمد.

پایان