یادداشت ویژه

کارت قرمز کمیته انضباطی فدراسیون به پرشورها

آنچه این‌بار از ساختمان فدراسیون فوتبال بیرون آمد، نه رأی انضباطی، که بیانیه‌ای رسمی علیه عدالت بود. محرومیت تراکتور از حضور هوادارانش در ادامه جام حذفی، چیزی فراتر از یک تصمیم انضباطی است؛ این یک «تنبیه هدفمند» است علیه تیمی که امروز در آسیا آبروی فوتبال ایران را حفظ کرده و در داخل کشور تاوان همین موفقیت را می‌دهد.

دکتر مجتبی فتحی زاده – آنچه این‌بار از ساختمان فدراسیون فوتبال بیرون آمد، نه رأی انضباطی، که بیانیه‌ای رسمی علیه عدالت بود. محرومیت تراکتور از حضور هوادارانش در ادامه جام حذفی، چیزی فراتر از یک تصمیم انضباطی است؛ این یک «تنبیه هدفمند» است علیه تیمی که امروز در آسیا آبروی فوتبال ایران را حفظ کرده و در داخل کشور تاوان همین موفقیت را می‌دهد.

 

برای سال‌هاست که تراکتور و پرشورهایش با یک واقعیت تلخ روبه‌رو هستند: سیستم داوری و انضباطی فدراسیون، بی‌طرف نیست. هر بار که پای تیم‌های خاص پایتخت در میان است، چشمان کمیته‌ها نابینا می‌شود و گوش‌ها کر؛ اما کافی است اتفاقی در تبریز رخ دهد، آن‌وقت ماشین رسانه‌ای و انضباطی با تمام قوا به حرکت درمی‌آید.

 

اگر کمی عقب‌تر برویم، در ورزشگاه آزادی، توهین‌های عریان به مردم ترک‌زبان، فحاشی سازمان‌یافته به بازیکنان تراکتور و رفتارهای ناپسند هواداران پرسپولیس (از مرد و زن) جلوی چشم دوربین‌ها اتفاق افتاد. سؤال ساده است: نتیجه‌اش چه شد؟ نه محرومیت سراسری، نه برخورد قاطع، دریغ از یک عذرخواهی رسمی!!!

اما حالا در تبریز، همان سیستم ناگهان «قانون‌مدار» شده و با یک رأی سنگین، بزرگ‌ترین سرمایه تراکتور یعنی هوادارانش را حذف می‌کند.

 

این دوگانگی، تصادفی نیست، آنچه در تبریز رخ داد، طراحی‌شده بود؛ بزرگ‌نمایی حساب‌شده، فضاسازی رسانه‌ای هدفمند و در نهایت، صدور حکمی که دقیقاً همان چیزی است که منتقدان موفقیت تراکتور می‌خواستند: تضعیف تیم از مسیر حذف پرشورها.

 

آیا واقعاً فدراسیون معتقد است که ناهنجاری فقط در تبریز اتفاق می‌افتد؟ آیا سایر ورزشگاه‌های ایران بهشت اخلاق‌اند؟

یا مشکل اینجاست که تراکتور، دیگر یک تیم معمولی نیست و حضور قدرتمندش در آسیا، برای برخی خوشایند نیست؟ سیستم داوری فدراسیون فوتبال ایران، سال‌هاست که با سوت‌های مشکوک، کارت‌های نابرابر و احکام دوگانه، اعتماد عمومی را فرسوده است. کمیته انضباطی هم در این میان، به‌جای اصلاح فضا، به ابزاری برای اعمال فشار علیه تیم‌های غیرخودی تبدیل شده است. وقتی خطا در تهران اشتباه هیجانی نام می‌گیرد و همان خطا در تبریز جرم سازمان‌یافته، دیگر اسمش قانون نیست؛ اسمش غرض‌ورزی است.

 

امروز کارت قرمز نه به تخلف، که به پرشورها نشان داده شد؛ هوادارانی که سال‌ها با شور، نظم و عشق از تیم‌شان حمایت کردند و حالا باید قربانی ناتوانی و بی‌عدالتی سیستم شوند.

در این شرایط چه باید کرد؟ انتظار می‌رود نمایندگان مردم استان آذربایجان شرقی در مجلس و مدیران ارشد استان، فوراً و شفاف وارد میدان شوند و اجازه ندهند فوتبال منطقه قربانی تصمیمات اتاق‌های بسته فدراسیون شود. اگر امروز در برابر این رأی ناعادلانه ایستادگی نشود، فردا نوبت حذف تراکتور از زمین بازی است؛ نه با گل و امتیاز، بلکه با سوت‌های یک‌طرفه و احکام سفارشی….