پاسخ یک فعال رسانه و خبرنگار به توئیت احمد زیدآبادی در خصوص رفراندوم

مجتبی فتحی زاده(فعال رسانه و خبرنگار) – جناب آقای احمد زیرآبادی، در پاسخ به پرسشتان که رفراندوم درباره چه بود و قانونش کجاست، اجازه دهید مستند به آنچه بر پرده جهان نقش بسته بگویم:

۱. موضوع رفراندوم چه بود؟

تصاویر تشییع چندده‌میلیونی پدر امت، همه‌پرسی‌ای بود بر سر این بسته ملی:

• تداوم راه او و خون‌خواهی

• انزجار از ترامپ و نتانیاهو و الزام انتقام

• ریشه‌کنی جریان‌های غرب‌گرا و محاکمه خائنان به ایران

• پوست‌اندازی نظام در مسیر عدالت و استقلال

• طلوع نظم نوین جهانی با ایران قدرتمند

این خواست‌ها را ملت با مشت‌های گره‌کرده و پرچم‌های سرخ فریاد زد؛ ملت هم رأی‌دهنده بود، هم صندوق، هم برگه رای.

۲. رفراندوم خیابانی در کدام قانون تعریف شده است؟

این پرسش، کشاندن اراده جمعی به حصار تنگ تعاریف روزهای عادی است. رفراندوم ذاتاً تجلی حاکمیت ملت است؛ اصل ۵۶ قانون اساسی هم حاکمیت را از آن خدا و مردم می‌داند. در تاریخ انقلاب، همین خیابان‌ها (۵۷، تشییع امام، سردار سلیمانی و اکنون رهبر انقلاب) مسیر قانون را تعیین کرده‌اند، نه آنکه قانون تعریفشان کند. اصل ۵۹ برای ابتکار نهادهای رسمی است، اما آنچه رخ داد پارلمان خیابانی ملت بود؛ هر مشت و پرچم سرخ یک رأی. کسی که برای تعریف این حضور دنبال ماده قانونی می‌گردد، گویی برای تحلیل طوفان از اداره هواشناسی اجازه می‌خواهد.

‌

پس جناب زیدآبادی، این رفراندوم هم موضوع داشت هم قانون؛ موضوعش فریاد ملت بود، و قانونش اراده معطوف به انتقام. اگر نمی‌بینید، شاید غبار از پنجره نگاهتان بتکانید.

و در پایان باید گفت: سخن، هنر است و سکوت، حکمت؛ و آن‌که از هر دو بی‌بهره باشد، تنها پژواک آشفتگی خویش را به گوش زمان می‌رساند…