دانشگاه بناب؛ از رؤیای توسعه تا ضرورت نجات یک سرمایه علمی

در ورودی شهر بناب، جایی که می‌توانست نماد پیشرفت علمی و امید آینده منطقه باشد، امروز منظره‌ای پیش روی شهروندان و مسافران قرار دارد که بیشتر به یک شوره‌زار و مجموعه‌ای متروک شباهت دارد تا یک مرکز آموزشی. دانشکده آب و برق، که روزگاری با وعده‌های بزرگ و چشم‌اندازهای بلند مطرح شد، اکنون به نمادی از فرصت‌های مغفول‌مانده تبدیل شده است؛ مکانی که قرار بود موتور محرک توسعه علمی جنوب استان باشد، اما سال‌هاست در سکوتی تلخ رها شده است.

سال‌ها پیش، یکی از نمایندگان ادوار مجلس با شور و امید از تبدیل این مجموعه به دانشگاه امیرکبیر دیگری در منطقه سخن گفت؛ وعده‌ای که در دل مردم و دانشگاهیان امیدی جدی ایجاد کرد. امروز اما فاصله میان آن سخنان و واقعیت موجود، پرسشی جدی را پیش روی افکار عمومی قرار داده است: چرا ظرفیت‌هایی که می‌توانستند آینده علمی یک منطقه را متحول کنند، به حال خود رها شدند؟

در همین حال، دانشگاه بناب به‌عنوان تنها دانشگاه جامع و مادر شهرستان و یکی از معدود دانشگاه‌های جامع در جنوب استان آذربایجان‌شرقی با وجود تلاش‌های فراوان، همچنان با محدودیت‌های جدی در حوزه فضای فیزیکی، زیرساخت‌های آموزشی و امکانات توسعه‌ای مواجه است. این در حالی است که طرح آمایش سرزمینی آموزش عالی، بیش از هر زمان دیگری ضرورت تقویت مراکز توانمند و دارای ظرفیت رشد را یادآور می‌شود؛ مراکزی که اگر مورد حمایت قرار نگیرند، ممکن است ناخواسته در معرض کاهش مأموریت یا حتی حذف قرار گیرند.

واقعیت آن است که رؤسا و مسئولان دانشگاه بناب در دوره‌های مختلف، هر یک به سهم خود برای توسعه این مجموعه علمی تلاش کرده‌اند و امروز نیز مدیریت فعلی دانشگاه با عزمی جدی‌تر مسیر پیشرفت را دنبال می‌کند. با وجود محدودیت منابع، اقدامات ارزشمندی برای ارتقای کیفیت آموزشی، توسعه رشته‌ها و گسترش تعاملات علمی انجام شده و چشم‌انداز روشنی نیز پیش رو قرار دارد.

یکی از مهم‌ترین گام‌های راهبردی می‌تواند الحاق سایت دانشکده آب و برق به دانشگاه بناب باشد؛ اقدامی که نه‌تنها از هدررفت یک سرمایه ملی جلوگیری می‌کند، بلکه امکان توسعه فضاهای آموزشی، پژوهشی و فناوری را برای دانشگاه فراهم می‌سازد. چنین تصمیمی نیازمند همراهی و حمایت جدی مسئولان شهرستانی، نماینده محترم مردم در مجلس شورای اسلامی و مدیران استانی است؛ حمایتی که می‌تواند آینده علمی منطقه را تضمین کند.

دانشگاه بناب امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند نگاه حمایتی و آینده‌نگر است. این دانشگاه نه یک مجموعه صرفاً آموزشی، بلکه سرمایه‌ای اجتماعی و علمی برای جنوب استان محسوب می‌شود؛ سرمایه‌ای که حفظ و تقویت آن، به معنای حفظ امید جوانان، جلوگیری از مهاجرت علمی و ایجاد بستر توسعه پایدار منطقه خواهد بود.

افق پیش رو نیز امیدوارکننده است. برنامه‌ریزی برای جذب دانشجویان غیرایرانی و توسعه همکاری‌های بین‌المللی می‌تواند این دانشگاه را در آینده‌ای نزدیک به جمع دانشگاه‌های دارای فعالیت بین‌المللی وارد کند؛ مسیری که در صورت حمایت مسئولان، دست‌یافتنی و واقع‌بینانه است.

اکنون زمان آن رسیده است که وعده‌ها جای خود را به اقدام بدهند. احیای دانشکده آب و برق، تقویت زیرساخت‌های دانشگاه بناب و حمایت عملی از این مرکز علمی، نه یک مطالبه محلی بلکه ضرورتی منطقه‌ای است. آینده علمی جنوب استان، به تصمیم‌های امروز گره خورده است؛ تصمیم‌هایی که می‌تواند یک شوره‌زار خاموش را به کانونی پویا از علم، امید و پیشرفت تبدیل کند.