یادداشت؛

آپارتمان‌های لوکس تبریز، متری چند؟

مسکن در تبریز دیگر فقط گران نیست؛ برای بخش بزرگی از مردم، به کالایی دست‌نیافتنی تبدیل شده است.

مسکن در تبریز دیگر فقط گران نیست؛ برای بخش بزرگی از مردم، به کالایی دست‌نیافتنی تبدیل شده است.

 

دکتر مجتبی فتحی‌زاده، در روزهایی که قیمت مسکن در پایتخت به ارقام نجومی رسیده و انتشار خبر آپارتمان‌های متری یک تا یک‌ونیم میلیارد تومانی در شمال تهران تعجب بسیاری را برانگیخته است، نگاهی به بازار مسکن تبریز نشان می‌دهد که این شهر نیز آرام‌آرام در حال نزدیک شدن به همان نقطه خطرناک است؛ با این تفاوت که درآمد و توان اقتصادی بسیاری از شهروندان تبریزی، اساساً قابل مقایسه با تهران نیست.

 

در برخی مناطق تبریز، از جمله فردوس، الهی‌پرست و ولیعصر، قیمت هر مترمربع آپارتمان به بیش از دو میلیارد تومان نیز می‌رسد؛ ارقامی که در برخی نقاط، حتی از قیمت‌های ثبت‌شده در بخش‌هایی از پایتخت نیز فراتر رفته است.

 

اما داستان فقط قیمت خرید خانه نیست.

 

رهن و اجاره در تبریز نیز پس از عید جهش قابل توجهی داشته و در مواردی به حدود دو برابر رسیده است. مستأجری که تا همین چند ماه قبل با هزار زحمت از پس اجاره خانه برمی‌آمد، امروز باید میان پرداخت اجاره‌بهای سنگین، کوچک‌تر کردن محل زندگی یا ترک محله و حتی ترک شهر انتخاب کند.

 

اینجا دیگر با یک «افزایش قیمت» ساده مواجه نیستیم؛ با مسئله‌ای اجتماعی و شهری روبه‌رو هستیم.

 

وقتی قیمت مسکن بدون تناسب با قدرت خرید مردم افزایش پیدا می‌کند، نخستین قربانی، اقشار متوسط و کم‌برخوردار هستند. نتیجه نیز روشن است: حرکت تدریجی جمعیت به سمت مناطق ارزان‌تر، افزایش حاشیه‌نشینی، کاهش کیفیت زندگی و عمیق‌تر شدن شکاف طبقاتی.

 

نگران‌کننده‌تر اینکه به نظر می‌رسد بازار اجاره و مسکن تبریز آن‌گونه که باید زیر ذره‌بین نظارت و بازرسی قرار ندارد. پرسش جدی اینجاست که در برابر این رشد افسارگسیخته قیمت‌ها، چه نهادی مسئول است و شهروندی که توان پرداخت اجاره‌های نجومی را ندارد، باید به کجا پناه ببرد؟

 

تبریز، شهری با ظرفیت‌های اقتصادی، صنعتی و دانشگاهی فراوان، نباید به شهری تبدیل شود که خانه‌دار شدن برای جوانانش رؤیا و ماندن در محله‌های مناسب برای مستأجرانش آرزو باشد.

 

اگر امروز برای کنترل بازار مسکن و اجاره‌بها چاره‌ای اندیشیده نشود، فردا ممکن است با همان پدیده‌ای مواجه شویم که سال‌هاست تهران با آن دست‌وپنجه نرم می‌کند: مرکز شهر برای برخورداران و حاشیه شهر برای کم‌برخورداران.

 

این یک هشدار جدی برای مسئولان ارشد استان، مدیریت شهری و دستگاه‌های متولی بازار مسکن است:

 

تبریز هنوز فرصت دارد؛ پیش از آنکه قیمت خانه، شهر را از صاحبان اصلی‌اش خالی کند، باید بازار مسکن و اجاره‌بها جدی گرفته شود.

 

خانه، کالای لوکس نیست؛ حق ابتدایی زندگی است.