دانشگاه بناب؛ نماد ملیِ فراموش‌شده در تابلوهای شهر

گاهی بی‌توجهی به یک مجموعه، نه در تصمیمات بزرگ، بلکه در جزئی‌ترین نشانه‌های شهری خود را نشان می‌دهد؛ درست مانند آنچه امروز درباره دانشگاه بناب می‌توان دید. دانشگاهی که نام و جایگاه آن می‌تواند بخشی از هویت علمی و فرهنگی شهر بناب باشد، اما در تابلوهای راهنمای شهری، آن‌گونه که شایسته است، دیده نمی‌شود و حتی سردرب این دانشگاه نیز در طراحی و معرفی نمادهای شهری جایگاه قابل قبولی ندارد.

دانشگاه بناب صرفاً یک مجموعه آموزشی محلی نیست؛ یک دانشگاه ملی و دولتی است که اساساً چنین مراکزی عمدتاً در مراکز استان‌ها و شهرهای بزرگ کشور مستقر هستند. شکل‌گیری و آغاز به کار این دانشگاه در بناب، حاصل تلاش، پیگیری و همت مدیران و مسئولان گذشته شهرستان بود؛ مدیرانی که در مقطعی تلاش کردند ظرفیت یک مجموعه آموزش عالی ملی را به این شهر بیاورند تا بناب علاوه بر ظرفیت‌های صنعتی، اقتصادی و تاریخی خود، صاحب یک سرمایه علمی ماندگار نیز باشد.

امروز دانشگاه بناب از یک مجموعه آموزش عالی صرف فراتر رفته و در عرصه علمی کشور و حتی در مجامع و رتبه‌بندی‌های علمی بین‌المللی به‌عنوان مرکزی پویا شناخته می‌شود. حضور پژوهشگران و اعضای هیئت علمی برجسته، از جمله دانشمندان قرارگرفته در جمع یک درصد و دو درصد برتر دانشمندان جهان، و فعالیت‌های علمی و پژوهشی آنان در این دانشگاه، بخشی از ظرفیت علمی ارزشمندی است که در همین شهر بناب شکل گرفته و در حال توسعه است.

با این حال، پرسش اینجاست: چرا چنین مجموعه‌ای در شهر خود غریب است؟

چرا در بسیاری از تابلوهای راهنمای ورودی و معابر شهر، نام دانشگاه بناب به‌عنوان یکی از مهم‌ترین مراکز علمی شهرستان، آن‌گونه که باید دیده نمی‌شود؟ چرا در طراحی و بازنمایی نمادهای شهری، سردرب و هویت بصری دانشگاه بناب جایی درخور جایگاه آن ندارد؟ آیا معرفی دانشگاه بناب به مسافران، گردشگران، دانشجویان، استادان و مهمانانی که وارد شهر می‌شوند، بخشی از معرفی ظرفیت‌های بناب نیست؟

این مسئله صرفاً یک موضوع گرافیکی یا نصب یک تابلو نیست؛ موضوع، نحوه بازنمایی هویت شهر است. شهرها با مجموعه‌ای از نشانه‌ها شناخته می‌شوند؛ از آثار تاریخی و فرهنگی گرفته تا مراکز علمی، صنعتی و دانشگاهی. در بسیاری از شهرهای کشور، دانشگاه‌های ملی و دولتی به‌عنوان یکی از نمادهای هویتی شهر معرفی می‌شوند و از نخستین تابلوهای ورودی شهر تا میادین و تابلوهای راهنمای داخل شهر، نام این دانشگاه‌ها به‌وضوح درج می‌شود تا رهگذران و مسافران بدانند که این شهر، میزبان یک مرکز آموزش عالی جامع و ملی است.

بنابراین، انتظار از شورای اسلامی شهر بناب و شهرداری بناب این است که دانشگاه را صرفاً به‌عنوان یک ساختمان یا مجموعه‌ای در گوشه‌ای از شهر نبینند؛ دانشگاه بناب بخشی از سرمایه اجتماعی، علمی و اعتبار ملی این شهر است. همان‌گونه که برای معرفی ظرفیت‌های تاریخی، مذهبی، گردشگری و اقتصادی بناب حساسیت وجود دارد، باید برای معرفی ظرفیت علمی و دانشگاهی شهر نیز حساسیت وجود داشته باشد.

از اعضای محترم شورای اسلامی شهر بناب و به‌ویژه شهردار محترم بناب که خود از جامعه دانشگاهی است انتظار می‌رود با نگاهی متفاوت به این موضوع بنگرند و در بازنگری تابلوهای راهنمای شهری، نام «دانشگاه بناب» را در جایگاه شایسته آن قرار دهند. همچنین شایسته است در طراحی و بازآفرینی نمادهای شهری، از ظرفیت بصری و معماری سردرب دانشگاه بناب نیز استفاده شود تا این مجموعه علمی به‌عنوان یکی از سرمایه‌های هویتی شهر به شهروندان و مسافران معرفی شود.

بیاییم دانشگاه بناب را از حاشیه تابلوهای شهر به متن هویت شهر بیاوریم. شهری که میزبان یک دانشگاه ملی و دولتی با چنین ظرفیت علمی است، نباید در معرفی این سرمایه بزرگ علمی خود کوتاهی کند. شاید یک تابلو در ظاهر فقط چند کلمه باشد، اما همین چند کلمه می‌تواند به یک مسافر بگوید: «بناب، تنها یک شهر نیست؛ اینجا شهری دانشگاهی با یک سرمایه علمی ملی است.»